تشخیص علت سقط های مکرر

سقط مکرر (تعریف‌شده به‌عنوان دو یا بیشتر سقط خودبه‌خودی متوالی) در حدود ۱ تا ۵ درصد از زوج‌ها رخ می‌دهد. علت آن می‌تواند ژنتیکی، آناتومیک، هورمونی، ایمنولوژیک یا ترومбо‌فیلیک باشد. بررسی‌های آزمایشگاهی و ژنتیکی یکی از گام‌های کلیدی در شناسایی عوامل زمینه‌ساز سقط مکرر هستند.

مهم‌ترین عوامل قابل بررسی در آزمایشگاه:

• ناهنجاری‌های کروموزومی جنین: شایع‌ترین علت سقط‌های زودرس. بررسی کاریوتایپ جنین یا جفت پس از سقط، می‌تواند آن را شناسایی کند.
• ناهنجاری‌های کروموزومی والدین: مانند جابه‌جایی‌های متعادل که بدون علامت هستند، اما خطر تولید گامت‌های نابهنجار و در نتیجه سقط را افزایش می‌دهند. بررسی کاریوتایپ هر دو همسر توصیه می‌شود.
• عوامل ترومбо‌فیلیک ارثی: مانند جهش‌های F5 (عامل لیدن)، F2 (پروترومبین) و MTHFR که با لخته‌شدگی ناهنجار خون و اختلال در جریان خون جفت همراهند.
• بیماری‌های اتوایمیون: مانند سندرم آنتی‌فسفولیپید (APS) که با حضور آنتی‌بادی‌های ضد کاردیولیپین، ضد β2-گلیکوپروتئین I و لوپوس آنتی‌کواگولان همراه است.
• عوامل ایمنی ژنتیکی: شامل بررسی شباهت بالای HLA بین زوجین (به‌ویژه HLA-DQ) که ممکن است در برخی موارد با کاهش تحمل ایمنی مادر نسبت به جنین مرتبط باشد.

نکته بالینی:

شناسایی علت سقط مکرر نه‌تنها به ارائه درمان هدفمند کمک می‌کند (مانند داروهای ضد انعقاد در عوامل ترومبو‌فیلیک یا درمان ایمونولوژیک در APS)، بلکه احتمال موفقیت بارداری‌های بعدی را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد.

نوع نمونه‌های مورد نیاز (بسته به آزمایش):

• خون کامل با ضد انعقاد EDTA (برای کاریوتایپ و ژنتیک مولکولی)
• سرم یا خون بدون ضد انعقاد (برای آنتی‌بادی‌های اتوایمیون)
• نمونه جنین یا جفت پس از سقط (در محیط استریل و با نگهداری مناسب)